මහත්තය මට දුන්නෙ 20ක් නෙවේ 500ක්....

190 ගොඩගම සිට පිටකොටුව දක්වා ගමන් ගන්නා බස් රථයකි. පාසල් නිවාඩු නිසා සෙනඟ අඩුය.

නමුත් රියදුරු වේගය අඩු නොකොට මගීන් කලට වේලාවට රාජකාරි සඳහා රැගෙන යාමේ උත්සහයක නිරත විය.

දිගින් දිගටම බසය පුරා කොන්දොස්තරගේ අණ පැතිරි ගියේ ද ඉතා කාරුණික අයුරිනි. මෙසේ ගමන් කළ බස් රථයට පිටු පසින් තවත් බස් රථයක් වේගයෙන් එනු හදිසියේ පෙනුණි.... රියැදුරු කළබල නොවිය.

මේ අතරින් බසය මැදින් ශබ්දයක් ඇසිණි.

 

 ‘‘ඉතිරි සල්ලි දෙනවා.....මම රුපියල් විස්සක් දුන්නේ, ගාන දාසයයිනේ... හොර හැත්ත, උදේ ඉඳන් අපිව මංකොල්ල කනවා... මුන්ට හරි යනවනේ...” 

 එසේ කියමින් මගියෙක් මහත් කෝපයෙන් කොන්දොස්තරට බැණ වදින්නට විය. ඒ සමගම කොන්දොස්තර මෙසේ කීවේය.

 ”මහත්තයට රුපියල් හතරක් ද ඕනේ හතරක් නොවෙයි මම මහත්තයට රුපියල් දහයක්ම ඉතිරි දෙන්නම්....හැබැයි මහත්තයා මට දුන්නේ විස්සේ කොළයක් නොවෙයි.....”

”මොනවා විස්සක් නොවෙයි....යකෝ මුන්ට හොඳක් වෙන්නේ නෑනේ..” එසේ බැන වදින්නට වූ ඔහු දිගටම ආඩපාලි කියන්නට විය.
ඒ සමගම කොන්දොස්තර මෙසේ කීවේය.

”මහත්තයෝ ඔය කුකුල් කේන්තිය අඩු කර ගත්තේ නැත්නම් මහත්තයාට පාඩු ගොඩක් විඳින්න වේවි.”

අනික අපි බස් එකේ යන එන උදවියට මනුස්සකමට කතා කරපුවාම අපි නිවටයෝ කියලා හිතන්නේ. අපිටත් පුළුවන් ඔය පුතා කියන වචනයට තව ඉස්සරහට ස්ත‍්‍රී ලිංග පදයක් එකතු කරලා මිනිස්සුන්ට කතා කරන්න.
ඒත් මිනිස්සුත් අපි ගැන හිතන්න ඕන. 

මම මේ රස්සාව කරන්නේ නිකමෙක් වගේ ඉන්න අකමැති නිසා. මේ පාරේ දුවන බස් දෙකක් අයිති මටයි. මට වංචාකරලා රුපියල් හතරක් අරගෙන වැඩක් නෑ.

එසේ කියමින් කොන්දොස්තර මගීයා අතේ රුපියල් 484ක් තැබීය.... තබා මෙසේ කීවේය.

”මහත්තයෝ.....මහත්තයා මට දුන්නේ රුපියල් 20 නොවෙයි, 500 කොළයක් මේ තියෙන්නේ....”

මමත් මේක වෙනමම තියාගෙන හිටියේ රුපියල් විස්සේ කොළයට මාරු වෙන නිසයි. ඔය ඉක්මන් කේන්තිය අඩු කර ගන්න නැත්නම් ජීවිතයට ලොකු පාඩු විඳින්න වේවි. එතෙක් වසවර්තියකු ලෙස කෝප වී සිටි මගියා ඒ වනවිට ලජ්ජාවට පත්ව බිම බලාගෙන සිටියේය. රූමත් යුවතියක් කොන්දොස්තර දෙස බලා සිටියේ වීරයකු දෙස බලන බැල්මෙනි.

2013 අගෝස්තු මස | විශ්ව ගැමුණු ප්‍රියංකර | ලංකාදීප

මූණු පොතේ පලවූ ලිපියකි..

Read More

පවුරු (11 වන කොටස)

“සර්.. ප්‍රභාත් සර් කොල් කරා... සර්ට ගන්න බෑ කියල ඉක්මනට ම සර්ට කෝල් එකක් ගන්න කියන්න කීව...”

“ඒ ඇයි හදිසියෙම...” (මට තවමත් කිසිඳු දෙයක් හරි හැටි වටහා ගත නොහැකිව සිටියෙමි)

“සර් ඔෆිස් එකේ ලොකු කරදරයක් වෙලා...” (හතර දෙනාගෙන් එකෙකු එසේ කීවේ මගේ කුතුහලය තවත් වැඩි කරමින්...)

“ඇයි මොකද වෙලා තියෙන්නෙ... රුවන්... සිදුද වෙලා තියෙන්නෙ මොකක්ද දැන්..” (මම ටිකක් කේන්තියෙනුත් එක්ක ඇහුවෙ තවත් කුතුහලය ඇවිසෙයි කියන බයටමයි.)

එවිට රුවන් කථා කරන්න උනා..

“සර්... අපේ ඔෆිස් එකේ ඇඩිමින් මහේෂි මිස්...”

“ඔව්.. ඉතින්...”

“සර්... අද උදේ එයා....”

“කියන්න රුවන්.. මොකද වෙලා තියෙන්නෙ... ම්... ඇඩ්මින් මිස්ට මොකද?”

“සර්... අද උදේ එයා කොළඹ කෝච්චියට පැනලලු සර්...”

“මොනවා.......”

මා කරකවා අතහැරියාක් සමන් විය.. මා කිසිම දිනක මෙවන් දෙයක් අසන්නට හීනෙකින්වත් නොපැතුවෙමි... මට මගෙ හංසි නැතුවුන වෙලාවෙහි දැනුන වේදනාව තරම් නොවුද, මගෙ සිත දැඩි කම්පනයකින් පිරී ගියහ...

“මො... මොකද වෙලා තියෙන්නෙ.. දැන් එයා හොස්පි‍ට්ල් ද?”

“නෑ සර්... උදේ 10.20 කෝච්චියට පැනල තියෙන්නෙ.. අඩි 20ක් විතර උඩින් විසිවෙලාලු වැටිල තියෙන්නෙ බොඩි එක.. අත් කකුල් කුඩු වෙලාලු සර්... එතනම නැතිවෙලා...”

අපොයි දෙයියනේ... මේ මොන විනාසයක්ද? ජීවිතේ ජීවත් කරවපු ආදරය නැතිවෙලා ගතවූ කෙටි කාලය ඇතුලත තවත් එවැනිම වයසේ සහෘර්දියකගේ අවසානයක්... ඈ මේ ලෝකෙට කරපු වරද මොකක්ද? ඇයි මෙහෙම මිනිස් ජීවිත විනාස කර ගන්නෙ.. අවිහිංසක අසරණ කර දරා ගන්නට නොහැකිව, දුෂ්කර ගම්මාන‍යකින් නගරෙට ආවෙ මෙලෙස මියැදෙන්නටද? කුස ගින්න නිවන්නට අහරක් ‍සොයන්නට රැකියාවට ආපු මහේෂි අන්තිමට මේ උරුම කර ගත්තේ කුමක්ද?

“රුවන්.. මට ප්‍රභාත් සර්ට කෝල් එකක් අරන් දෙන්න ඉක්මනට..”

“සොරි සර්.. මගෙ ෆෝන් එකේ සල්ලි නෑනෙ... තිබුනු සල්ලි වලට ඔෆිස් එකේ ළමයින්ට කථා කරා... එයාලගෙන් තමා විස්තර දැන ගත්තෙ සර්... දැන් අපි මොකද කරන්නෙ සර්...”

“දැන් කෝ අනිත් දෙන්න..?”

“ඒ දෙන්න සෙල්ල කතරගම ගියා සර්... උදේ සර්ට කීව නේද? දැන් මග එනව ඇති. මන් එයාලටත් කෝල් කරා සර්..”

රුවන් මොනතරම් නම් කඩිසර, කල්පනාවෙන් වැඩ කරන කෙනෙක් දැයි මට එවෙලෙහි තේරුම් යමින් තිබිනි.

“රුවන්... යමු පන්සල.. අපි කෝල් එකක් දාලම බලමු.. ම්..”

මම පන්සලට ඇවිත් ප්‍රභාට කථා කොට විස්තර දැන ගතිමි... කතාවෙන්ම ප්‍රභා සිටින්නේ බෙහෙවින් අවුල් වූ මානසිකත්වයකින් බව මට හොඳින්ම තේරුම් ගියා.. රුවන්...

“ඔයාල දැන්ම කොළඹ බස් එකකට නැගල ඔෆිස් එකට යන්න... හාමුදුරුවො අද කොළඹ ගියා.. මන් හාමුදුරුවොත් එක්ක කථා කරල මෙහෙ පිලිවෙලක් කරල ඉක්මනටම එන්නම්... අපි ඒ වැඩ කටයුතු ඉවර වෙලා ආපහු එමු.. බඩු ටික කාමරේට දාල ලොක් කරල යතුර මට දීල යන්න.. එහෙ අපෙන් වෙන්න මුකුත් තියනවනම් අපි මහේෂි වෙනුවෙන් ඒ දේවල් කරන්න ඕනෙ.. අපේ ඔෆිස් එකේ වැඩ කරපු ළමයනෙ.. ම්... ගිහින් මට විස්තර කියල කෝල් කරන්න.. ඕ .කේ...”

“අවසරයි අපෙ හාමුදුරුවනේ.. මම ජනිත්... පන්සල් නැවතිලා ඉන්නෙ..”

“ඔව් දරුවො. මොකද හිත කලබලෙන් වගේ..”

“අපෙ හාමුදුරුවො කොහෙද ඉන්නෙ දැන්..”

“දරුවො අපි මේ දවල් දානෙත් අරගෙන දැන් එන්න ලෑස්තිය..”

“අපෙ හාමුදුරුවනේ.. ඔෆිස් එකේ ලොකු කරදරයක් වෙලා... මට මේ මොකද කරන්නෙ කියල හිතා ගන්න බැරිව ඉන්නෙ..”

“ඇයි දරුවො... මොකද වෙලා තියෙන්නෙ...”

“හාමුදුරුවනේ... ඔබ වහන්සෙට මතකද ඔෆිස් එකේ මහේෂි කියල ගෑණු ළමයෙක් ගැන දවසක් මම කීව..”

“ඔව් ඔව්.. මට මතකයි... ඉතින්...”

“ඒ ළමය මේ දැන් ටිකකට කලින් කෝච්චියට පැනලලු..”

“අප්පච්චියේ... මන් එදාම කීව නේද ඔය දරුවට ඕක කෙලවෙර වෙන්නෙ ඔය වගේ දේකින් කියල..”

“ඔව් හාමුදුරුවනේ... තව දෙයක්.. මම උදේ භාවනා කර කර හිටියෙ... ඔය කියන වෙලාවටම වගේ මම දැක්ක මහා ලේ ගොඩක් මැද කෙඳිරි ගාන කාගෙදෝ රූපයක්... එකපාරටම පෙනිල නොපෙනිල ගියා...”

“හ්ම්... ඒකනම් ටිකක් බරපතල කාරණයක්...  ඒ කියන්නෙ සිදුවීම වෙන බව ඔය දරුවගෙ මනසට පෙනිල තියනව.. භාවනාව ගොඩාක් සාර්ථකව කරල තියන නිසයි එහෙම වෙලා තියෙන්නෙ.. ඒ ගැන කලබල වෙන්න එපා... දැන් ඔය දරුවට ඕනෙම දෙයක් ඉවසා දරා ගන්න පුලුවන් තරමට භාවනාවෙන් මනස වැඩිලයි තියෙන්නෙ.. ම්..”

“එහෙමයි..”

“දැන් ඔය දරුව ඔෆිස් එකට යන්න... ඒ වැඩකටයුතු ටික අහවර කරල එන්නකො හෙමීට... ආවම අපි කථා කරමු.. පන්සලේ යතුරු ටික පහල ටිකිරිබණ්ඩ මහත්තයගෙ කඩෙන් තියල යන්න.. ඔය දරුවන්ගෙ බඩු මුට්ටු ටික අරන් යන්නෙ නැත්නම් කාමරේකට දාල ලොක් කරල ඒ කාමරේ යතුර ඔය දරුව අරන් යන්න... ම්...”

රුවන්ලට යන්න කීවට මොකද මම පාරට යන් විටද රුවන් ඇතුළු හය දෙනාම පාරෙහි බස් රථයක් එන තුරු රැඳී සිටි නිසා මටද ඔවුනු සමගම ගාල්ල බලා යෑමට හැකි විය..

ඔෆිස් එකට යන විටද වැඩ කරන ළමයි සියල්ලන්ම පාහේ ඔෆිස් එකට වී බියෙන් සලිත වී සිටියහ...

“පුතා... කෝ ප්‍රභා සර්..”

“සර්... ප්‍රභා සර් හොස්පිට්ල් එකට ගියා... අදම බොඩි එක ගන්න පුලුවන්ද බලන්න...”

“රුවන්.. එන්නකො.. අපි දෙන්නත් හොස්පිට්ල් පැත්තට ගිහින් එමු...”

අපි එහි යන විටද, මෝචරිය අසල විශාල සෙනගක් රැස්ව සිටියහ.. පත්තර වලින්, රූපවාහිනී නාලිකාවල කැමරා හසුරුවන්නන් ගෙන් මුළු කොරිඩෝවම පිරී තිබිනි..

දම් පැහැ ගැන්වෙමින් අවරට යමින් තිබුනු හිරු කළුවරට අත වනන්නට වූයේ මුළු පරිසරයටම මහා මූසල පෙනුමක් එක් කරමිනි... මුළු රටටම ආලෝකයක් වන්නට පුංචි වන ලැහැබක පිපුනු සුන්දර සේපාලිකා මල, කාටත් හොරා හොර රහසේම මෙසේ පරව යන්නට හේතුව තවමත් විසඳී නැති වග, අවට සිටින්නවුන්ගේ කථා බහෙන් මට පසක් විය..

“අපි මෝචරියට ගිහින්ම බලමු රුවන්..”

“සර්..ඇතුලට යන්න දෙන්නෙ නෑ..”

“ඔයා එන්නකො...” (මම ඉදිරියටම ගියේ සාක්කුවෙන් ඇදගත් මුදල් පසුම්බියේ වූ විශේෂ හැඳුනුම්පතක්ද අතැතිවය..)

“සර්.. කරුණාකරල පස්සට වෙන්න. ඇතුලට යන්න දෙන්න බෑ..” (ආරක්ෂක අංශයේ නිළධාරියෙක් මගේ උරහිසින් තල්ලු කරමින් කීවේ මා මදකට කේන්ති ගස්සමිනි.. රුවන් දෙස බැලූ මට පෙනුනේ අසරන දෑස් වලින් ඔහුත් මාදෙස බලා සිටිනා වගය.)

අයිසෙ.. ගන්නව අත අහකට.. අපි කව්රු කියලද හිතන් ඉන්නෙ..? ම්...

මාදිගු කල හැදුනුම්පත ඕනෑකමින් අතට ගෙන පරීක්ෂා කළ ආරක්ෂක අංශ නිළධාරියාගේ උද්දච්ච පෙනුම පහව යනු මා බලා සිටියේ කේන්තිය මුසු ආඩම්බරයකිනි..

සොරි සර්.. සර්ල යන්න.. (සීරුවෙන් සිට ගනිමින් මා හට ගෞරව කල ඔහු මටත් රුවන්ටත් මෝචරිය තුලට යන්න‍ට අවසර ලබා දුනි..)

“සර් නම් මාරයි සර්.. මොකක්ද ඒ හැදුනුම්පත...”

“මන් ආමි කෝස් එකක් කලා ඒ කාලෙ.. ඒකෙ හැඳුනුම්පත.. මේකෙන් මට ඕනෙම තැනක යන්න අවසර තියනව..”

“ෂ මාරයිනෙ..”

අපි දෙදෙනාම ලේ පැල්ලම් සහිත සුදු රෙදි කඩකින් වසා තිබූ දේහය අසලට පැමිනියෙමි... සිත දැඩි කරගෙන රෙදි කඩ ඉවත් කලේ මහත් අපහසුවකිනි..

“අපොයි දෙයියනේ....” (රුවන් මගේ කටින් පිටවූ වචනත් සමගම ඒදෙස බලා ගන්නට නොහැකිව ඉවත බලා ගනු මට පෙනුනි...)

සත්තකින්ම මගේ දෑසට කඳුලක් ඉනුවේ ඒ දයාබරියගේ වියෝවේ දුකට මිස අන් කිසිවකට නොවේ...

දෑත් පොඩි පට්ටම් වී තිබිනි.. ඒ සුන්දර මූණ පුරා පිපිරුම් තුවාල මහා ගොඩකි.. නාසයෙන් ගලා ගිය ලේ පහරක පැල්ලම එහෙමම වියලී තිබිනි... අවුල් වී ගිය කෙස් අතරින් ඔළුවෙහි ඇතැම් තැන් දරුණු ලෙස තුවාල වී තිබූ බවට සාක්ෂි පෙනෙන්නට තිබිනි..බෙල්ලෙන් පහල ඇඳුම සම්පූර්ණයෙන්ම ලෙයින් තෙත්වී වියැලී තිබිනි.. ඒ අවිහිංසක අසරණ දෑස් සදහටම පියා ගෙන ඇත්තේ නිකම්ම නොවන වග පමනක් මා සිතේ ලැගුම් ගෙන තිබිනි..

අප මෝචරියෙන් එලියට ආවේ දරා ගත නොහැකි තරම් දුකක් සිතේ පුරවාගෙනය.. කොරිඩෝවේ කෙලවරක ප්‍රභා වාඩි වී දෑස් පියාගෙන මහා කල්පනාවක සිටයහ..

“මචන් ප්‍රභා.. මොකද උනේ බන්... “

ප්‍රභා කලබලයෙන් නැගිට මාව බදාගෙන මද වෙලාවක් එහෙමම සිටයහ..

“ඇයි මචන්.. මොකද බන් මේ උනේ..”

“මටත් හිතා ගන්න බෑ බන් කිසි දෙයක්.. ගෙදර ප්‍රශ්නයක් වෙන්නඇති..”

ප්‍රභාගේ දෑස් රතුවී තිබිනි.. අරක්කු දුඟඳක් ඔහු අසලින් වහනය විය.. ප්‍රභා නොකියන කුමක්දෝ දෙයක් ඔහුගේ දෑසෙහි හොර රහසේම සටහන් වී තිබිනි.. ඒ කිමෙක්දැයි තේරුම් ගැනීමට තරම් මගේ ආධ්‍යාත්මය දියුනු නොවන බව මම දනිමි..

“මා නැවත ප්‍රභා හා රුවන් සමග කාර්යාලයම පැමිනියෙමි..”

මලගෙදර වැඩ කටයුතු සියල්ල අවසන් විය... මුලු වලස්මුල්ල ගම්මානයම උලමන්ගේ හඬින් දෝංකාර දෙන පාළු සැඳෑවක මහේෂි නම් සොඳුරු මුවැත්තිය සදහටම මහ පොරව තුරුලෙහි සැතපෙන්නට විය..

දින කීපයක් ඔහේ කාලය ගෙවී ගියහ.. බොහෝ සේ වෙහෙස වෙමින් සියල්ලන්ම මල ගෙදර වැඩ කටයුතු වඩාත් හොඳින් කිර ගැනීමට සහය විය..

 ආපසු ඔෆිස් එකේ වැඩ පටන් ගත්හ..

“සර්... මහේෂි මිස් එදා උදේ කීව මට කෝල් කරල සර්ගෙ ඩයරියෙ සර්ගෙ ඩොකියුමන් වගයක් දැම්ම කියල. මට එදා ඒක කියන්න අමතක උනා සර්.. සොරි..”

වැඩ කරණ ගෑනු ළමයි දෙන්නගෙන් එකියක එසේ කීවේ මහේෂිගේ අවසන් කටයුතු සිදුවීත් දින දෙකකට පසුවය...

මා එසැනින් කාමරයේ වූ මගේ පොත් අතර තිබූ ඩයරිය පරීක්ෂා කලේ මහත් කුතුහලයෙනි..

වැදගත් යැයි හැගෙන ලිපිගොනු කිසිවක් එහි අලුතෙන් දමා නොතිබින්... ඩයරිය වසා දමන්නට යත්ම, සුදුපැහැති හතරට පහට නැමූ කඩදාසිටක් ඩයරි කවරයේ තිබී බිම වැටිනි..

කඩදාසිය දිග හරිත්ම ඒ මහේෂිගේ අත් අකුරු බව මට හඳුනාගත හැකි විය..

ඇය මෙසේ සටහන් කර තිබිනි.. මා ලිපිය කියවන්නට වීමි...

තවත් කොටසක් බලාපොරොත්තු වන්න...

මෙය සත්‍ය කථාවක් වන අතර මෙම කථාවේ සියළුම හිමිකම් FreeGetLanka සතු වේ.

අනවසරයේ මෙහි කිසිවක් උපුටා ගැනීම සපුරා තහනම් වේ.

ඔබගේ අදහස් පහලින් ලියන්න..

අපගේ සාර්ථකත්වය ඔබගේ අදහස් මත රැඳී පවතී..

මෙතෙක් අප සමග රැඳී සිටියාට ස්තූතියි.. රැඳී සිටින්න.. ඉදිරියටත් අප සමග...

Read More

පවුරු ( 10 වන කොටස)

“සර් ලොකු කරදරයක් වෙලා... සර් ට අපි කෝල් ගත්ත. ෆෝන් එක වැඩ නෑ.. පස්සෙ දුවගෙනම ආව පයින්ම...”

“අවසරයි අපෙ හාමුදුරුවනේ...මේ මම ඔබ වහන්සෙට කියපු යාළුව.. මමත් එක්ක එකට වැඩ කලේ සුපර් මාකට් කේ ඉන්න කාලෙ...”

හේමන්ත මාව හඳුන්වල දෙත්ම මම දන නමස්කාර කර උන් වහන්සේගෙන් ආශිර්වාද ලබා ගත්ත. මේ දරුවො කොහෙ ඉඳන් ද මේ එන්නෙ..

“අපි ගාල්ලෙ ඉඳන් අපෙ හාමුදුරුවනේ...”

“ම් ම්... සෑහෙන දුරක්... මහන්සිත් ඇතිනෙවැ... හේමන්ත.. මේ දරුවන්ට ඔය තියන දෙයක් බලල කන්න කාරිය දීල, උඩ තියන ‍කාමර දෙක ඇරල අතුගාල දෙන්න..”

“ඔය දරුවො තියන දෙයක් කාල ටිකක් ගමන් වෙහෙස නිවා ගන්න... අපි හවස් අතේ කතාබහ කරමු... මු...”

“අවසරයි අපෙ හාමුදුරුවනේ..”

නැවතත් මා උන් වහන්සෙගේ දෙපා නැමැද ආශිර්වාද ලබා ගත්ත...

“ගොඩක් හොඳ හාමුදුරු නමක් මචන්... මටනම් මාර විදියට හිතට වැදුන..” (මම හේමන්තට කීවෙ අවංකවම)

“ඔව් මචන්... පුදුම හොඳයි... මේ පළාතෙ මිනිස්සුත් පුදුම ආදරෙයි උන් වහන්සෙට.. ඔහෙම හිටියට පට්ට වැඩකාරයෙක් මචන්...”

“මොකක්ද බන් ඒ පට්ට වැඩේ..” (මම ඒක ඇහුවෙ ටිකක් හිනාවෙලා..)

“මචාන්... උඔ හිතන්නෙවත් නැතිවෙයි.. අංක විද්‍යාව, ජෝතිශ්‍ය, යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර, සිංහල වෙදකම්.... ඔය හැමදේම හොඳට දන්නව මචන් ඔහොම හිටියට.. වෙලාවකට මට හිතෙනව ද්‍යාන ලාභී ස්වාමීන්වහන්සේ නමක්ද කියලත්.. මූන දිහා බලාගෙන හිතේ තියන දේ කියනව බන් වෙලාවකට..”

හේමන්තගෙ ඒ වචන ටිකනම් මට ටිකක් අමුතු හැඟීමක් ගෙනාව.. ඇත්තටම අඳුනගන්න වටින හාමුදුරු නමක්..(මට හිතුනෙ එහෙම)

අපට උදේ ආහාරය පන්සලෙන් හම්බ වුනා... ටිකක් ප්‍රමාණයෙන් විශාල කාමර දෙකක් හේමන්ත සූදානම් කරල දුන්න.. කොල්ලො තුන්දෙනා බැගින් කාමර දෙක බෙදල දීල, මම එක කාමරයකට ගියා..

“මචන් ජනා.. වරෙන් මගෙ රූම් එකට.. මමත් තනියම බන්... කයියක්වත් දාගෙන හිටියැකිනි සතියක්..” හේමන්තගෙ ඉල්ලීම පිළිගෙන මම හේමන්තගෙ කාමරේට ගියා..

පුංචි ටී වී එකක්, රේඩියෝවක්, නවකථා පොත් කීපයක්, මේසෙ උඩ තිබුන..

“ජනා.. මේ තමයි මගේ රජ දහන... ඔබගේ වාසයට සුදුසුවේවිද මන්ද?” (හේමන්ත ගැඹුරු හඬින් කීවෙ මාව සිනා ගස්සමින්..)

“සුදුසුයි සුදුසුයි... හිතුවටත් වඩා හොඳයි... දැන් කොල්ල පිලිවෙලයි ඈ...”

“අපි එහෙමයි... දන්නැත්ද මචන්... හාමුදුරුවො බනිනව අස් පස් නොකර තිබුනොත්.. දැන් මට පුරුදු වෙලා..”

“හේමන්තයි මායි පැය භාගයක් පමන කථා කර කර ඉන්න ඇති.. රුවන් අපව හොයාගෙන ආව..”

“සර්... අපි ‍ෆීල්ඩ් එකට යනව... කට්ටිය සර් ග්රූප් කරනවද?”

(මට පුදුම හිතුන... මේ ආපු ගමන්ම.. මේ ළමයි මනුස්සයොද, මැෂින්ද? )

“රුවන්... මහන්සි නැද්ද...”

“මහන්සියි තමා සර්.. එත් ගෝල් එකට වැඩ කරන්න එපැයි.. නැත්තන් ප්‍රභාත් සර් ගෙන් විසුමක් වෙන්නෙ නෑ...  අනික සර්ටත් ඒක හොඳ නෑ සර්..”

මුන් ටික මං ගැන ගොඩක් හිතනව කියල මට තේරුන අවස්ථා ගොඩක් තිබුන... මගේ උපදෙස් මත දෙදෙනා බැගින් එදින කතරගම පුදබිමේ භාන්ඩ අලෙවිය සඳහා පිරිස පිටත් උනා...

“මචන්... පව් බන් මේ කොල්ලො.. සමාජෙ මෙහෙම බඩු උස්සගෙන ටයි කෝට් දාගෙන ලැජ්ජ නැතිව කොහොම යනවද මන්ද ජනා....”

“ලැජ්ජාව, බය ඔය හැමදේම මේ මාකටින් වලදි අයින් කරනව බන්.. උන් ඉන්නෙ හීන ලෝක වල.. තට්ට මිනිහෙකුට පනාවක් උනත් විකුණන්න පුලුවන් තත්වෙට උන්ගෙ මනස හදනව බන්.. පව් තමා.. අසරණ අහිංසක කොල්ලො..”

“අනේ මන්ද මචන්... මේ ඉතින් කියහන්කො... දැන් ග්ර්ල් කෙනෙක් නැද්ද මචන්...”

“නෑ හේමන්ත... මට හිත හදාගන්න බෑ මචන්... මට සිද්දවෙච්ච හැමදේම හීනයක් වගේ බන්... ඒක නෙ‍වේ... උඹ නම් ඉස්සර වගේම හොඳට ඩ්‍රිංක් එක දානව ඇති නේ... මෙහෙ ඉතින් හොයන්න කෙනෙකුත් නෑනෙ? ෆුල් ෆී එකේ නෙ කොල්ල...”

“අඩෝ නෑ බං.. මම දැන් ඩ්‍රිංක් දාන්නෙ නෑ මචන්... මේ හාමුදුරුවො තමයි මාව මනුස්සයෙක් කලේ..”

“හ්ම්... පුදුමයි මචන්.. ඒ වගේම සතුටුයි උඹ හැදුන එකට..”

“ඒත් උඹනම් ඩ්‍රින්ක් දානව වගේ.. ඇස් දෙකෙන් කීවෙ... මම හරි නේ...?”

“හ්ම්...”

“මචන් සිද්ද වෙච්ච දේවල් දුකයි තමයි... ඒත් ඒකට බීල හරියන්නෙ නෑ මචන්...”

හේමන්ත කීවෙ ඇත්ත.. ඒත්.. මම කිසිම දෙයක් තේරුම් බේරුම් කරගන්න තරම් උවමනාවකින් නෙමේ හිටියෙ.. ජීවත් වෙනවට ජීවත් උනා විතරයි...

“මචන් ජනා... උඹේ ෆෝන්  එක රින්වෙනව නේද?හේමන්ත කියපුවමයි දැනුනෙ සාක්කුවෙ තිබුනු දුරකථනය නාද වෙන වග..”

“ආහ් ඹෆිස් එකෙන්...”

“හෙලෝ....”

“සර්... මම මහේෂ්... (අනෙක් පසින් ගලාගෙන ආවෙ ඇඩ්මින් මහේෂිගෙ දුබල කටහඬ.. ඒ කටහ‍ඩේ ගොඩාක් දුක පිරිල කියල මට හිතුන..”

“ඔව් මහේෂි කියන්න..”

“සර්ල පරිසමට ගියා නේද සර්... දැන් කොහෙද ඉන්නෙ...”

“ඔව් මහේෂි... අපි ආව.. ප්‍රශ්නයක් නෑ...”

“දැන් කොහෙද ඉන්නෙ... සර්ට නවතින්න තැනක් හොයා ගත්තද?”

“ඔ ඔව් මහේෂි.. මම හොටෙල් එකක රූම් එකක් ගත්ත.. කොල්ලො ටික පන්සලක නැවතුනා මං හිතන්නෙ..”

“හරි සර්... නිකන් මම කෝල් කලේ විස්තර බලන්න.. මන් තියන්නම් සර්..”

“ඕ.කේ මහේෂි..”

“බුදුසරණයි සර්...”

“බුදුසරණයි..” (දුරකථනය විසන්දි විය.. )

“ආව් ආව්... උඹ මටත් බෝලෙ රෝල් කරානෙ මචන්... මහේෂි... ෂහ් ලස්සන නම ඈ... නම වගේම රූපෙත් ලස්සන ඇති.. මම දන්නවනේ... උඹේ සිලෙක්ෂන්...”

“උඹ පිස්සු කියවනව... ඒ අපේ ඔෆිස් එකේ ඇඩ්මිනිස්ට්‍රේටර් මචන්..”

“හම් හම්... ඔෆිස් තමා අන්තිමට කොකිස් වෙලා පවුල් වෙන්නෙ... මේ ඇයි උඹ හොටෙල් එකක ඉන්නෙ කීවෙ..?”

 (හේමන්ත කීවෙ මන් දිහා හොරාට වගේ බලල හිනා වෙවී.)

“නෑ බං.. බොසා මගෙ යාළුව.. ඌ කැමති නෑ මම චාටර් වෙනවට.. ඒකයි බන් එහෙම කීවෙ. පැහැදිලි කරනවට වඩා ඒක ලේසියිනි..”

“උඹනම් මාර පොරක් බන්...” (හේමන්ත කීවෙ නැගිටල කාමරෙන් එලියට යන ගමන්...)

ඇත්තටම මහේෂි ඇයි කෝල් කලේ... ඒ කටහඬ් කියා ගන්න බැරි තරම් ලොකු දුකක් පිරිල තිබුන කියල මට දැනුන.. මොනවම හෝ කෙල්ලට කියා ගන්න උවමනා උනත් ඒක ගිලගෙන ෆෝන් එක තිබ්බ වගක් මගෙ හිතට දැනුන. ඇයි මං ගැන මහේෂි හොයල බලන්නෙ.. ප්‍රභා අහන්න කීවද? නෑ... එහෙමනම් කියනවනෙ.. නිකන් කථා කරා කියලනෙ කීවෙ.. පයාදු කතියක් එක්ක ඒ කටහ‍ඩේ කොහේ හෝ තැනක යම් හැඟීමක් තිබුන... ඒක සෙනෙහසක්ද? ගෞරවයක්ද? මට කිසිදෙයක් හිතාගන්න බැරුව කල්පනා කර කර හිටියෙ..

“මේ.. ඇති ඔය හීන ලෝකෙ කිමිදුනා... අන්න ලොකු හාමුදුරුවො කථා කලා...”

හේමන්තගෙ කටහඬට මං ගැස්සිලා හිටිය.. පැය භාගෙකටත් වඩා මම සිතිවිලි අතර තනිවී හිඳ ඇති වගක් පෙනුනෙ ඔරලෝසුව බැලුවම...

“අවසරයි අපෙ හාමුදුරුවනේ...”

හාමුදුරුවො හිටියෙ, දිවුල් ගස් සෙවනෙ තිබුනු පුංචි ගල් පඩියක් උඩ අසුන් ගෙන. එතනට කතරගම පරිසරේ සුන්දරත්වය ගොඩාක් ලස්සනට පෙනුන.. මොණරුන්ගෙ අසෝබන හඬ සුන්දර පරිසරයට එක්කලේ අමුතු අද්දැකීමක්...

“දරුවො... වාඩි වුනානං...”

“එහෙමයි හාමුදුරුවනේ...”

(හාමුදුරුවන් වැඩ සිටි ගල් පඩියට පහල පඩියක අසුන් ගත්තෙ ලොකු කථාවකට මුල පුරන්න හාමුදුරුවො අර අදිනවාදෝයි සැකයෙන්..)

“ඉතින් දරුවො... කොහොමද?”

“හොඳයි අපෙ හාමුදුරුවනේ... මෙහෙ හරිම නිස්කලංකයි... ලස්සනයි..”

“ම්... මේ දරුව ගොඩක් දුකෙන් නේද ඉන්නෙ.. මානසිකව විඳවනව නේද කුමක් හෝ ගැටළුවකට..”

“අපෙ හාමුදුරුවනේ...”

“අනිත්‍ය ජීවිතේ සත්‍ය මෙහනහි කරගන්න දරුවො... ඇස් වලින් නෙවේ... නුවණින් ලෝකය දකින්න.”

“අපෙ හාමුදුරුවනේ.. ඔව්.. මම ගොඩක් විඳවනව.. ගොඩක් දුකින් ඉන්නෙ... ඒත්... ඔබ වහන්සෙ කොහොමද ඒක දන්නෙ..”

“කියපු කාරණා සත්‍ය නම් එච්චරයි..”

හාමුදුරුවන්ගේ මේ සුවිශේෂී හැකියාව හමුවේ මම ම‍ගේ දුක පිරි අතීතය ආවර්ජනය කරන්නට වුනා..

නිහඬව විටෙක දෑස් පියා ගනිමින්, තවත් විටෙක ඇඟිලි වලින් මොනවාදෝ ගන්න හදමින්, ඈත අවකාශය ‍දෙස බලාගෙන සියල්ල  උන් වහන්සේ නිහඬව අසා සිටිය..

“ඔය දරුවගෙ උපන් දිනෙයි උපන් වෙලාවයි විතරක් පුළුවන්නම් මට දෙන්ඩකෝ..”

(සියල්ල අසාගෙන හිඳ අවසානයේ උන් වහන්සේ පැවසුවේ එපමනයි..)

මගෙ උපන් දිනයයි උපන් වෙලාවයි මට හොඳට මතකයි... මම ඒ දේවල් උන් වහන්සෙට ලබා දුන්න..

“ම්... මම හවසට මේ දරුවට කථා කරන්නම්.. ම්..”

කාලය ගෙවිල ගියා.. උදේට දවල්ට දෙකටම පන්සලෙන් කෑම ලැබුන..

හවස 4 ට විතර නැවතත් හාමුදුරුවො මට කථා කලා..

“මම මේ දරුවගෙ වෙලාව පොඩ්ඩක් බැලුව... ම්... බොහොම බලගතු නැකතකින් උප්පත්තිය ලබල තියෙන්නෙ... අපල උපද්‍රව නම් එහෙමෙටම කියල මහ ලොකුවට නෑ.. අර ගෑණු දැරිවිගෙ ‍මොකක් හරි පෙර කර්මයක් වෙන්න ඇති පල දෙන්න ඇත්තෙ... ම්...”

“මටත් හිතාගන්න බෑ හාමුදුරුවනේ...”

“මේ දරුවට ගොඩක් ශාෂ්ත්‍ර ඉගෙන ගන්න වරම් තියෙනව.. ම්.. කාලි මෑණියො බොහොම ළඟින් ඉඳන් පිහිට වෙනව... මන් දන්න ශාස්ත්‍රයෙන් ජීවිතේට ප්‍රයෝජනවත් ටිකක් මම කියල දෙන්නම්...” “හැබැයි... එක පොරොන්දුවක් පිට..”

“ඒ මොකක්ද අපෙ හාමුදුරුවනේ...”

“යහපතට පමනයි යොදා ගන්න ඕනෙ තේරුනාද?”

“එහෙමයි..”

“මුලින්ම මම කියල දෙන්නම් හිත හික්මවා ගන්න භාවනා ක්‍රම කීපයක්... මේ ඉන්න ටික දවසේ ඒ ටික ප්‍රගුණ කරල, සාර්ථක බව හැඟුනොත් නැවතිලා දින කීපයක් මේ ශාස්ත්‍ර ඉගෙන ගන්න.. තරමක් දුරට... ම්..”

“එහෙමයි අපෙ හාමුදුරුවනේ... මම පොරොන්දු වෙනව... අයහපතට මේ දේවල් යොදවන්නෙ නෑ කියල...” මම හිතුවෙ හාමුදුරුවො යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර ගැන උගන්වන්න හදන්නෙ කියල...

දින කීපයක් ඔහේ ගෙවිල ගියා... හේමන්ත හාමුදුරුවොත් එක්ක දර්මදේශණයකට කොළඹ ගියා.. දවල්ට ළමයි ටිත් ගියාම පන්සලේ ඉතිරි උනේ මම විතරයි.. හාමුදුරුවො කියල දුන්න විදියට මම භාවනා කරන්න පටන් ගත්ත...

භාවනාවට සම වැදිල මම පැය ගණනක් ඉන්න ඇති.. එක පාරටම මට මහා ලේ ගොඩක් මැද කෙඳිරි ගාන යමෙකුගේ රුවක් පෙනී නොපෙනී ගියා වගේ උනා..

ටිකක් විතර හිතත් කලබල උන නිසා මම භාවනාවෙන් මිදිල නැගිට්ටෙ හාමුදුරුවන්ට කෝල් එකක් ගන්න.. මගෙ ෆෝන් එකේ බැටරි බැහැල කියල දැනගත්තෙ එවෙලෙ..ෆෝන් එක ටිකක් චාජ් වෙන්න දාල මම පාර දිහාට පල්ලම් බැස්සෙ පෙට්ටි කඩේකින් තේ එකක්වත් බොන්න හිතාගෙන..

ටික වෙලාවක් ගතවෙන්න ඇති... ළමයි 4 දෙනෙක්ම හති දමමින් පන්සල පැත්තට දුවගෙන එනව මට පෙට්ටි කඩේ ඇතුලෙදිමයි පෙනුනෙ.. බිබී හිටපු තේ එකත් දාල මුදලාලිට සල්ලි දීල පාරට පැන්නෙ මේ දවල් බඩුත් උස්සගෙන ආපහු එන ළමයි දිහා බලාගෙන..

“ඇයි රුවන්... මොකද මේ.. හොඳටම බයවෙලා ...”

“සර්... සර්...”

හති දමමින් රුවන් කථා කරන්න උත්සාහ කලත් කිසිවක් කියාගන්නට බැරි තරමට රුවන් මහන්සියෙන් හිටියෙ...

“රුවන්... කලබල වෙන්න එපා.. හෙමිහිට මහන්සි ඇරල කියන්න.. ම්.. කෝ අනිත් දෙන්න.. ඇයි මේ 4 දෙනෙක්ම මේ දවල් ආපහු..”

කොල්ලො ටික ඔක්කොම හිටියෙ ගොඩක් කලබල වෙලා... ඒත් කාටවත් කථා කර ගන්න බැරි තරමට හැති.. කුමක්ද සිදුවී ඇත්තෙ..? ඇයි මේ දවල් මේ අය ආපසු ආවෙ... ගෙනියපු බඩුත් එහෙමම.. අනික 4 දෙනෙක්ම...? කවුරුවත් මේ ළමයින්ට ගහන්නවත් ආවද? නැත්නම්...? අනිත් දෙන්නට කරදරයක්වත්ද? මට දැඩි කුතුහලයක් දැනෙන්නට උනා...

“සර් ලොකු කරදරයක් වෙලා... සර් ට අපි කෝල් ගත්ත. ෆෝන් එක වැඩ නෑ.. පස්සෙ දුවගෙනම ආව පයින්ම...”

 මාව අන්ද මන්ද කරමින් රුවන් වචන් ටික පිට කලේ දෙකට නැමීගෙන හති ඇරමින්...

“ඇයි... මොකද වෙලා තියෙන්නෙ...? මගෙ ෆෝන් එක චාජ් එකේ.. බැටරි බැහැල...”

තවත් කොටසක් සමග නැවත හමුවෙමු..මෙම නවකථාවේ සියළුම අයිතීන් FreeGetLanka සතුවන අතර අනවසරයෙන් උපුටා ගැනවීම සපුරා තහනම් වේ..

ඔබගේ අදහස් යෝජනා අපට කියන්න.. අපගේ ඉදිරි ගමන ඔබගේ අදහස් මත රැඳී පවතිනු ඇත..

(මෙය සත්‍ය කථාවක් වන අතර මෙහි ඇතැම් නම් ගම් පමනක් මනංකල්පිත වේ..)

Read More